บนทางของความฝัน ฉันเป็นคนขี้ขลาด

ยอมถอยห่างจากมัน  เพื่อมาเดินตามความจริง

เขาถามฉันว่า ผิดด้วยหรือที่เราต้องอยู่กับความจริง

ฉันถามเขาว่า แล้วถ้าฉันเดินกับความจริง ฉันยังจะจับมือความฝันเอาไว้ได้หรือเปล่า

..... เขาไม่ตอบ.....

นานแค่ไหนแล้วที่ฉันแกล้งปลุกตัวเองให้ตื่นมาแล้วบอกว่าก็นี่แหละโลกแห่งความจริง

แม้มันจะเจ็บปวดบ้างเพราะเหมือนมีบางอย่างหายไป... สักวันฉันจะสามารถทำใจ

ให้ชินกับมัน

....

วันหนึ่ง..ความฝันเดินเข้ามา เขาถามฉันว่า "ลืมฉันแล้วหรืออย่างไร"

ฉันไม่ได้ร้องไห้.. แต่น้ำตามันไหล ตอบไม่ได้ว่าความฝันมีตัวตน ตัวตนความฝันของฉันหน้าตาเป็นยังไง

ทั้งที่เคยตั้งใจ... จะใช้นำทางชีวิตที่เหลือ

 

ความจริงปลอบฉันว่า ไม่เป็นไรเธอมีฉันแต่ไม่มีความฝันเธอก็ไม่เห็นตาย อย่าโง่งมงาย เธอยังต้องเดินไปอีกไกล

....

 

ฉันบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าฉันไม่ได้ทอดทิ้งเธอ...ความฝัน

แค่เก็บเธอเอาไว้ รอว่าวันหนึ่งเมื่อความจริงจะยินยอมให้ฉันได้ตามเธอไปซักวัน

อย่างน้อย.... แค่ในฝัน ก็ยอม

 

 

 

 

 

ดวงจันทร์คงจะเก็บความลับเก่ง

เหมือนกับน้องหมาที่บ้านที่เก็บความลับเก่ง

ถ้าวันนี้ได้มีโอกาสขึ้นไปบนนั้น คงได้เห็นความฝันและความลับของใครๆ อีกมากมาย

ไม่ใช่งานง่ายๆ

ที่ดวงจันทร์ต้องทนเดียวดาย เพราะดวงจันทร์ต้องเก็บความลับของผู้คนเอามากมายไว้ขนาดนั้น

....

อยากไปดวงจันทร์

ไปเก็บความฝัน มาเติมกำลังให้หัวใจ